Is het ons gelukt? In onze vorige blog namen we jullie mee in de eerste weken van druc. Heel veel mailen, bellen en schietgebedjes. Maar vaak was er complete stilte. Vaak, maar niet altijd. Want we schieten niet alleen met hagel! Ik neem jullie mee in onze eerste klantreizen en hoe wij uiteindelijk belanden in een pannenkoekenhuis.

‘Wil je mijn allereerste factuur ooit even checken?’

In april krijg ik een appje van Didiet: ‘Bart, kun je even bellen?’ Vandaag de dag weet ik dat zo’n appje vaak betekent dat er iets positiefs gaande is. Maar begin april dacht ik dat hij misschien ergens langs de kant van de weg stond met zijn auto uit 1999 of ergens tegenaan was gelopen. Gelukkig was dat niet het geval, want hij had goed nieuws. We moeten aan het werk!

Hadden al onze mailtjes en belletjes dan gewerkt? Nee. Deze vrouw had ‘ouderwets’ gegoogeld en was zo bij ons terechtgekomen. De klus was simpel, maar ze had wel haast. Binnen twee dagen moesten we haar website doornemen, de teksten scannen en vooral opschrijven wat beter kon. Twee dagen later stuurde ik dan ook het volgende appje naar Didiet: ‘Didiet, wil je mijn allereerste factuur ooit even checken?’ Toch altijd spannend. Die factuur betaalde ze dezelfde dag en binnen drie dagen was onze allereerste klus alweer afgerond. Dat is snel geld verdienen!

Diepe gesprekken aan de telefoon

Niet alle klussen gaan zo snel. En dat is fijn, want het leukste aan ons werk is de organisatie leren kennen, maar vooral ook de persoon of personen erachter. Dat is soms best bijzonder, want na wat mailcontact heen en weer pakken we vaak de telefoon om een soort interview af te nemen. Dat doen we om achter de identiteit van de persoon en de organisatie te komen. Dan heb je, zonder dat je iemand ooit hebt gezien, best diepe gesprekken over hun visie en missie.

Zo weet ik nu alles over verschillende psychosociale behandelingen, de donuttheorie, behandelingen van gewrichten en Dragon Dreaming. Altijd handig voor een pubquiz of als ik ooit nog eens beland bij Miljoenenjacht. Je weet nooit waarvoor je die kennis kunt gebruiken!

Het pannenkoekenhuis

We spreken niet alleen mensen via de telefoon, want na een grote opdracht vinden we het ook fijn om ons werk persoonlijk te presenteren. Ik had het al eerder over de auto van Didiet uit 1999. Dat is de oude auto van onze gezamenlijke tante, dus dat kunnen we gerust een familiestuk noemen. Dat familiestuk heeft echter geen airco. En aangezien ik op dat moment nog geen auto tot mijn beschikking had, moesten wij een paar dagen geleden op de warmste dag van het jaar met het familiestuk op weg naar onze allereerste fysieke klantafspraak ooit.

Met een lading schone T-shirts achterin rijden we richting onze afspraak. Onderweg komen we erachter dat de locatie een pannenkoekenhuis is. Een bijzondere locatie voor een afspraak, maar dat maakt het juist leuk! In de veronderstelling dat we even een ijskoud watertje of colaatje zouden drinken en de geheel nieuwe website zouden presenteren, lopen we het pannenkoekenhuis, zonder airco, binnen. Daar worden we echter uitgenodigd voor een compleet pannenkoekendiner.

Nadat we helemaal uitgekookt uit die auto kwamen, kijk ik een half uur later links naast me naar een kletsnatte Didiet, die aandachtig zit te luisteren terwijl hij zijn pannenkoek snijdt. Een nogal surrealistisch tafereel op de heetste dag van het jaar. Maar met een goedgevulde buik, een tevreden klant en wat vochtverlies stappen we tevreden weer de auto in. Zo kom je nog eens ergens!

En zo belanden we op een gegeven moment zelfs aan de Middellandse Zee! Hoe dat precies zit, leggen we uit in de volgende blog van druc op weg.

Adiós y hasta la próxima.